Ode aan mijn diabetes-facebookvrienden

 

foto blog odeOver steun heb ik absoluut niets te klagen. Ik heb een ontzettend lieve man, die begripvol is en graag met me meedenkt. Zo eentje waar ik uit kan huilen als ik het weer eens even gehad heb met die rotziekte. Gelukkig kijkt hij er niet meer van op als de tranen weer over mijn wangen rollen of als ik de boel bij elkaar schreeuw wanneer ik de prikkels niet meer aan kan door een te diepe hypo. Inmiddels weet hij ook dat het niet handig is om te zeggen ‘daar krijg je straks spijt van’ als ik een rol koekjes bijna met verpakking en al verslind, terwijl ik sta te zweten en te trillen als een junk. Ook de kinderen begrijpen inmiddels dat als mama een hypo heeft, dat ze dan niet te druk moeten doen. Mijn zoontje van 7 jaar vertedert me vaak door te vragen of hij dan iets voor me kan doen. Mijn dochter van 4 jaar zegt weleens als ik sip of moe kijk ‘mama, heb je soms een hypo?’. Die kleine dame van bijna 2 jaar snapt er nog maar weinig van, maar speelt maar al te graag met mama’s ‘bloedsuikertasje’.

Ook op mijn vrienden en familie kan ik altijd rekenen. Iedereen is altijd geinteresseerd in hoe het met mijn diabetes gaat en ik mag altijd klagen. Ook al snapt niet iedereen even goed hoe het nou precies werkt met die diabetes, alle vragen en opmerkingen zijn goed bedoeld en komen uit een goed hart. Ik ben oprecht dankbaar voor al deze warme mensen om me heen. Toch is het me vaak genoeg gebeurd dat ik me heel alleen voelde met mijn ziekte. Want hoe goed mensen zich ook proberen in te leven, niemand weet hoe het echt is om dagelijks weer de strijd aan te gaan. Niemand begrijpt hoe het is als je weer een knoop in je maag hebt, omdat blijkt dat je de hele nacht te hoog hebt gezeten, terwijl je echt niet zou weten hoe het komt. Niemand begrijpt hoe je dan uren in je hoofd bezig kan zijn met het zoeken naar een antwoord op de vraag waarom. Gisternacht had je immers zo’n goede nacht en waarom is deze nacht ineens zo slecht, terwijl je niets anders hebt gedaan dan normaal? De radertjes in je hoofd blijven dan draaien, maar dat ziet niemand.  En aan de andere kant begrijpt niemand echt hoe blij je bent met een ‘rechte horizontale streep’ op je free-style libre (bloedsuikermeter) of een goede waarde nadat je dagen gezond hebt geleefd en het inderdaad zijn vruchten lijkt af te werpen. Of hoe intens gelukkig je kan worden wanneer je een kledingstuk hebt gevonden waarin echt niemand kan zien dat je een pomp draagt. En niemand begrijpt echt hoe irritant het is om bij een nieuwe baan weer opnieuw aan iedereen uit te moeten leggen wat voor een apparaatje je in je hand hebt tijdens de lunch. Dat niemand dat echt begrijpt is logisch en valt niemand te verwijten. Het kan helaas soms verdomde eenzaam voelen en ook dat eenzaam voelen is moelijk uit te leggen.

Maar voor mij is er sinds kort een einde gekomen aan de eenzaamheid, want daar was ineens de diabetes-facebook pagina voor jongvolwassenen en voor diabetes patienten met een kinderwens/zwanger of mama. Nooit eerder had ik echt de neiging gehad om me bij een lotgenotengroep aan te sluiten, want ik wilde niet anders zijn dan mijn familie en vrienden. Een lotgenotengroep klonk zo sneu. Maar ik kan je vertellen dat niets minder waar is dan dat. Bij toeval las ik de blog van Brigiet Brink, zij is diabetescoach en heft zelf ook diabetes. De tranen stroomde over mijn wangen. Zoveel herkenning. Ik kon niet geloven dat er inderdaad meer mensen waren die mijn geworstel met de ziekte deelde. Alsof ik altijd de illusie heb gehad dat ik de enige was. Er ging een wereld voor me open. En ik besloot me aan te sluiten bij een aantal diabetes facebook groepen. Dat was een van de beste keuzes van mijn leven.

Mijn diabetes-facebook-vrienden komen uit alle windstreken, hebben wellicht andere hobby’s dan ik, andere banen, andere vrienden en vast ook andere geloofsovertuigingen, maar dat maakt allemaal geen klap uit, want er is een ding wat we delen. Datgene wat we met niemand anders kunnen delen, dat delen we met elkaar. Elke dag worden er berichten gepost over de struggles met diabetes, maar ook de hoogtepunten worden gedeeld. Iedereen geeft elkaar advies en steunt elkaar en het belangrijkste: iedereen begrijpt elkaar. Je hoeft niets uit te leggen en dat voelt als thuiskomen. Als ik de berichten lees of post kom ik tot rust, ik hoef me niet nader te verklaren, iedereen weet waar ik het over heb en ik begrijp waar zij het over hebben. Wat is het heerlijk om te horen dat ook een andere moeder een baby van 5 kilo heeft gekregen via een keizersnee, wat leef ik met haar mee en wat gun ik haar een heerlijke tijd met haar kind. Wat is het handig om mee te kunnen lezen over de tips die men elkaar geeft over afvallen met diabetes of wat te nemen bij een hypo in plaats van dextro. Het lid zijn van deze ‘lotgenoten’ facebookgroepen geeft me meer dan ik ooit had verwacht. Daarom draag ik deze blog op aan mijn nieuwe facebook-vrienden. Want wat ben ik blij met jullie. Jullie hebben waarschijnlijk geen idee hoeveel jullie voor me betekenen. Weg met het eenzame gevoel. Bedankt! En ook bedankt Brigiet Brink, die uiteindelijk mijn diabetescoach is geworden en me enorm geholpen heeft om weer positief in het leven te staan met diabetes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s