Laag, lager, laagst

IMG_3049

Een hypo, oftewel een te lage bloedsuikerwaarde, is denk ik de grootste vijand van elke diabeet. Naast dat je jezelf er fysiek behoorlijk klote door kan voelen, zorgen ze er vaak ook voor dat je weer een te hoge bloedsuikerwaarde (hyper) krijgt en dat is bloedirritant, want dan moet je weer extra insuline toedienen. Daarnaast schoppen ze je voornemens om gezond te eten volledig in de war. En nee, dat heeft niets met discipline te maken, want als je een flinke hypo hebt, willen je hoofd en lichaam alleen iets met zoveel mogelijk suiker er in. En nee, een appel is dan het laatste wat voldoening geeft. Kan je een hypo vergelijken met dat je erg veel trek hebt in iets lekkers? NEE! Bij een hypo heb je geen zeggenschap meer over je hoofd en lichaam, je bent niet in staat het weerstand te bieden, want als je een hypo hebt ben je eigenlijk een junk die zijn drugs wil hebben en daar alles voor over heeft. Als je gewoon trek hebt in iets lekkers, ben je nog in staat om te overwegen toch niet over te gaan tot snoepen en dat is echt heel iets anders. Zeg daarom nooit tegen een diabeet met een diepe hypo dat het misschien niet verstandig is om zoveel zoetigheid te eten, want dan kan je een appel naar je hoofd verwachten.

Echter moet ik vermelden dat hypo’s in vele soorten en maten voorkomen. Althans bij mij is dat het geval. De vervelendste hypo noemde ik hierboven eigenlijk al, dit is de ‘junk-hypo’. Deze hypo voel je vaak te laat aankomen, wellicht doordat je ligt te slapen of omdat je geconcentreerd bezig bent. Of je voelt hem wel op tijd aan komen, maar bent te laat met het ondernemen van actie. Dat gebeurde mij bijvoorbeeld een keer toen bleek dat ik geen dextro in mijn tas had zitten, terwijl ik toch echt dacht dat ik die er ’s ochtends in had gedaan. Vervolgens moest ik op zoek naar een winkel om iets zoets te kopen. Helaas waren alle winkels op het station waar ik me toen bevond al dicht. De enige optie was iets met kleingeld uit een automaat halen, maar nou had ik net die dag (wanneer wel?!) geen kleingeld in mijn portemonnee zitten. Het enige wat er toen nog op zat was iemand als een junk om kleingeld vragen, zodat ik in godsnaam maar iets uit dat apparaat kon trekken, wat dan ook, als er maar suiker in zat. Ik zweette me een ongeluk en ondertussen viel het kleingeld dat ik bij iemand had gebedeld bijna uit mijn hand, omdat ik zo aan het trillen was. Toen ik eindelijk die snicker uit het apparaat had bemachtigd, propte ik hem zo snel mogelijk volledig in mijn mond. Op zo’n moment ben je de schaamte voorbij en maakt het je geen donder uit dat mensen je aan zitten te staren, omdat je als een idioot aan het eten bent. Toen de buit binnen was kwam ik enigszins tot rust, maar het duurde nog een tijdje voordat ik me fysiek weer ok voelde. En waar ik net nog stond te zweten, koelde ik ineens flink af en stond ik te rillen van de kou. Dit is slechts een voorbeeld van een van de duizenden keren dat ik me weer eens een junk voelde door een veel te lage bloedsuiker.

Tijdens zo’n junk hypo kan ik totaal geen prikkels aan. Nou is boodschappen doen met drie kleine kinderen al niet mijn favoriete bezigheid, maar als ik dan ook nog midden in de supermarkt een hypo krijg is het feest compleet. Zo snel mogelijk probeer ik dan een pakje sap naar binnen te werken en op de een of andere manier de boodschappen af te rekenen en de kinderen veilig thuis te krijgen. Vaak kom ik dan met allerlei snoep thuis, omdat ik alleen maar wilde dat de kinderen op hielden met zeuren. Toegegeven, dit gebeurt ook wel eens als ik geen hypo heb. Thuis is de hypo dan meestal al over, maar dan stort ik vaak alsnog in van het hele voorval. Het enige wat ik dan nog wil is rust aan mijn hoofd en instorten op de bank. Mijn energielevel is op dat moment zo laag, dat ik het gevoel heb nergens meer toe in staat te zijn. Dat is soms best lastig met drie kleine kinderen. Maar, lang leve Netflix.  Nee de junk-hypo is niet mijn favoriet. Zeker niet als hij gepaard gaat met huilen. Soms is de hypo zo heftig dat ik alleen nog maar in staat ben te huilen, terwijl ik daarvoor nog vrolijk rondliep.

Godzijdank bestaat er ook nog een wat mildere variant van de hypo. De ‘ik voel hem al van ver aankomen-hypo’. Gelukkig heb ik deze hypo’s ook, want helaas zijn niet alle diabeten hiermee gezegend. Sommige diabeten zijn jammer genoeg niet in staat om hun hypo’s aan te voelen komen en hebben last van hypo-unawareness. Dat kan voor vervelende situaties zorgen en daarom ben ik heel dankbaar dat ik tijdens mijn inmiddels bijna 30 jaar diabetes nog steeds in staat ben om hypo’s snel te registreren. Soms voel ik al bij een bloedsuiker van 5.0 dat ik aan het dalen ben en kan ik snel maatregelen nemen. Het fijne is dat ik op die momenten dan ook nog in staat ben om iets gezonds te nemen voor de hypo. Naast dat ik me wat trillerig voel en ietwat slap zijn de fysieke ongemakken veel minder dan bij een echte goeie junk-hypo. Ja, als ik dan mag kiezen, doe mij dan maar die hypo die ik al van mijlenver aan voel komen. Heel soms is die stiekem ook nog wel eens fijn, omdat je dan toch nog iets kan eten zonder dat je er voor moet spuiten of bolussen.

Elke diabeet ervaart hypo’s op zijn eigen manier, de ene gaat meer zweten dan een ander of is sneller misselijk bij een hypo en kan niets door zijn strot krijgen terwijl de ander zich volpropt en niet kan stoppen. Sommige diabeten worden van een hypo zo slap en futloos dat ze niet meer tot actie over kunnen gaan. Zoals ik op het station alles deed om maar iets uit de snoepautomaat te kunnen halen en in een soort actie-modus schoot, zo is een andere diabeet daar juist niet meer toe in staat. Dat is heel vervelend en kan gevaarlijk zijn. Ik besef nu dan ook veel meer dan vroeger waarom mijn moeder zich altijd zo’n zorgen maakte of ik wel ‘hypo-maatregelen’ bij me had. En zelfs nu als ze op mijn kinderen komt passen en ik er vandoor moet, vraagt ze nog steeds of ik wel suiker bij me heb. Dat is soms maar goed ook. Laatst werd de vraag gesteld wat je zou doen als je geen diabetes meer zou hebben. Nou ik weet het wel, ik zal al mijn dextro weggooien en zonder tas de deur uit gaan, lijkt me heerlijk een leven zonder hypo’s.

 

4 gedachtes over “Laag, lager, laagst

  1. Daan zegt:

    Hoi Elisabeth!

    Heel herkenbaar artikel en wat kan je het mooi omschrijven. Soms voel ik me ook ‘een junk die op zoek is naar zijn drugs.’ Op zulke momenten vreet ik alles wat los en vast zit, met een hyper tot gevolg. Als er niks in huis is ben ik in staat om aan de keukenkastdeurtjes te beginnen, haha! Maar krijg het daarna maar weer eens op de rit. Vaak blijf ik na zo’n situatie de gehele dag enorm schommelen en wat een vermoeidheid dan hè?! Vaak moet je je dan ook nog eens verantwoorden bij de mensen die er niks van snappen, erg lastig allemaal.

    Ik ervaar ook altijd een soort ‘rush’ die enigszins prettig kan aanvoelen. Een enorme boost van energie waardoor ik persé wil bewegen! Ik kan me dan ook enorm goed concentreren, ik richt me dan alleen op waar ik mee bezig ben en de rest eromheen is één grote waas.

    Gelukkig geen last van hypo-unawareness, dat zou ik echt vreselijk vinden. Wist je trouwens dat het niet de daadwerkelijke lage bloedsuikerwaarde is die je voelt wanneer je een hypo ‘registreerd’? Het is de daling die je waarneemt. Hoe sneller de daling, des te heftiger het gevoel. Bij een echt tekort aan glucose in het bloed krijg je last van trillen, knikkende knieën en dergelijke. Dit verklaart ook wanneer je soms in hypo-staat kan verkeren bij een bloedsuiker boven de 5.0 mmol/L, als je van 12.0 mmol/L komt is dat namelijk een pittige daling.

    Enfin, fijn artikel! Herkenbaar, goed geschreven en persoonlijk. Daar houd ik wel van! Keep it up!

    Groeten,
    Daan

    Liked by 1 persoon

    • Suikermeisje zegt:

      Hoi Daan,

      Bedankt voor je bericht. Fijn dat het herkenning geeft en leuk dat je ook jouw verhaal vertelt, dat geeft mij ook weer herkenning :). Dat verantwoorden bij anderen vind ik vaak ook heel vermoeiend inderdaad! Sterkte met de hypo’s! The only way is up 😉 Fijn om te weten dat we niet alleen staan iig.

      groet Elisabeth

      Like

  2. Dette zegt:

    Heel indrukwekkend deze verhalen. En wat ben ik blij voir je dat je de eenzaamheid een beetje hebt kunnen verminderen. Ik begrijp nu nog beter hoe moeilijk het voor je was/is om ‘gewoon’ te zijn. Xx dette

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s